اتو کردن لباس: اصول، تکنیکها و مراقبت از پارچه
ترجمه رزمد «Ironing»
اتو کردن عبارت است از استفاده از اتو، معمولاً گرمشده، برای از بین بردن چروکها و تاخوردگیهای ناخواسته از پارچه. گرم کردن معمولاً تا دمای ۱۸۰ تا ۲۲۰ درجهی سانتیگراد (۳۶۰ تا ۴۳۰ درجهی فارنهایت) انجام میشود که به نوع پارچه بستگی دارد. اتو کردن با شل کردن پیوندهای میان مولکولهای پلیمری زنجیر بلند در الیاف ماده عمل میکند. تا زمانی که مولکولها گرم هستند، الیاف تحت وزن اتو صاف میشوند و با سرد شدن، شکل جدید خود را حفظ میکنند. برخی پارچهها، مانند پنبه، برای شل شدن پیوندهای بینمولکولی به افزودن آب نیاز دارند. بسیاری از پارچههای مدرن (که از اواسط قرن بیستم یا پس از آن توسعه یافتهاند) به عنوان پارچههایی که به اتو کردن کم یا بدون اتو کردن نیاز دارند تبلیغ میشوند. لباسهای پرس دائم (Permanent press) برای کاهش نیاز به اتو کردن از طریق ترکیب پلیاستر مقاوم در برابر چروک با پنبه توسعه یافتند.
اولین استفادهی شناختهشده از فلز گرمشده برای ‘اتو کردن’ لباسها در چین رخ داده است. اتوی برقی در سال ۱۸۸۲ توسط هنری دبلیو. سیلی (Henry W. Seely) اختراع شد. سیلی ‘اتوی تخت برقی’ خود را در ۶ ژوئن ۱۸۸۲ به ثبت رساند (شمارهی ثبت اختراع ایالات متحده: ۲۵۹٬۰۵۴).

تجهیزات
اتو
اتو وسیلهی کوچکی است که برای از بین بردن چروک از پارچه استفاده میشود. این وسیله همچنین با نامهای اتوی لباس، اتوی بخار، اتوی تخت، اتوی صافکننده یا جعبهی اتو نیز شناخته میشود.
در ۱۵ فوریهی ۱۸۵۸، و. واندنبرگ (W. Vandenburg) و ج. هاروی (J. Harvey) میزی برای اتو کردن که اتو کردن آستینها و پاچهی شلوار را آسانتر میکرد به ثبت رساندند. اولین میز اتوی تاشوی واقعاً قابل حمل در سال ۱۸۷۵ توسط جان بی. پورتر (John B. Porter) در کانادا به ثبت رسید. این اختراع همچنین شامل یک تختهی پرس قابل جداسازی برای آستینها بود. در سال ۱۸۹۲، سارا بون (Sarah Boone) ثبت اختراعی در ایالات متحده برای بهبود میز اتو به دست آورد که امکان اتو کردن با کیفیت بهتر برای آستین پیراهن را فراهم میکرد.
بالش خیاطی
بالش خیاطی یا بالش خیاطبانو (tailor’s ham / dressmaker’s ham) بالشی محکم پر شده به شکل ژامبون است که به عنوان قالب هنگام پرس کردن انحناها مانند آستینها یا یقهها استفاده میشود.
تجهیزات تجاری
خشکشوییهای تجاری و ارائهدهندگان خدمات کامل لاندری معمولاً از وسیلهی بزرگی به نام پرس بخار برای انجام بیشتر کارهای اتو کردن لباسها استفاده میکنند. به عنوان جایگزین، ممکن است از اتوی دوار نیز استفاده شود.

«Flat-iron-stove 2» — تصویر: –Kuerschner 17:20, 1 March 2008 (UTC) — مالکیتِ عمومی — ویکیمدیا کامنز
به طور تاریخی، مغازههای بزرگتر خیاطی دارای اجاق خیاط بودند که برای گرم کردن سریع و کارآمد چندین اتو به کار میرفت. در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، مجموعهای از اتوهای جامد که به نوبت از یک منبع حرارتی واحد گرم میشوند، برای پرس کردن لباسها در فروشگاههای کوچک تجاری استفاده میشود.
شیمی
هنگامی که پارچه گرم میشود، جهتگیری مجدد مولکولها آسانتر میشود. در مورد الیاف پنبه، که مشتقات سلولز هستند، گروههای هیدروکسیل که زنجیرههای پلیمری سلولز را به هم متصل میکنند در دماهای بالا بازسازی میشوند و با سرد شدن کالا تا حدودی ‘در جای خود قفل میشوند’. در لباسهای پرس دائم، عوامل شیمیایی مانند دیمتیلول اتیلن اوره (dimethylol ethylene urea) به عنوان عوامل اتصال عرضی افزوده میشوند.
تحلیل رزمد: آنچه پشتِ هر چینوچروکِ صافشدهای میگذرد
اتو کردن در ظاهر سادهترین کارِ نگهداریِ لباس است، اما مقالهی ویکیپدیا نشان میدهد که پشتِ این عملِ روزمره شیمی دقیقی نهفته است. گرما پیوندهای بینِ مولکولهای زنجیرهبلند را در الیافِ پارچه سست میکند، وزنِ اتو آنها را صاف میکند و با سرد شدن، شکلِ جدید ثابت میماند. دمای کارِ معمول بینِ ۱۸۰ تا ۲۲۰ درجهی سانتیگراد است و بسته به جنسِ پارچه متفاوت میشود.
پارچههایی مثلِ پنبه (کتان) به دلیلِ پیوندهای هیدروکسیلی در ساختارِ سلولزشان به آبِ اضافه نیاز دارند تا این پیوندها بهاندازهی کافی سست شوند. در مقابل، پارچههای دائم-پرس که از ترکیبِ پلیاسترِ چروکمقاوم با پنبه ساخته شدهاند و با عواملِ شیمیاییِ شبکهسازی مثلِ دیمتیلول اتیلن اوره تثبیت شدهاند، اصلاً یا بسیار کم نیاز به اتو دارند.
تاریخچهی ابزار هم بخشِ جالبی از مقاله است: اولین استفاده از فلزِ گرم برای اتو کردن در چین ثبت شده، اتوی برقی در ۱۸۸۲ توسطِ هنری دبلیو. سیلی اختراع و ثبتِ اختراع شد، و میزِ اتو طیِ سالها با پتنتهای جداگانهای تکمیل شد تا بتوان آستین و ساقِ شلوار را راحتتر صاف کرد.
نکتههای کلیدی
- دمای اتو بسته به پارچه بینِ ۱۸۰ تا ۲۲۰ درجهی سانتیگراد تنظیم میشود.
- اتوی برقی در ۶ ژوئنِ ۱۸۸۲ توسطِ هنری دبلیو. سیلی ثبتِ اختراع شد.
- پارچههای پنبهای به دلیلِ ساختارِ سلولزی برای اتو شدن به آب نیاز دارند.
- پارچههای دائم-پرس با ترکیبِ پلیاستر و پنبه و افزودنِ عواملِ شیمیایی کمچروک میمانند.
- تایلرز هَم (بالشتکِ شکلِ ژامبون) ابزاری تخصصی برای اتوی قوسهایی مثلِ آستین و یقه است.
- در خشکشوییها و لاندریهای صنعتی از پرسِ بخار یا اتوی دوار بهجای اتوی دستی استفاده میشود.
- اولین تختِ اتوی تاشوی قابلِ حمل در ۱۸۷۵ در کانادا توسطِ جان بی. پورتر ثبتِ اختراع شد.
این دانستهها به چه کارِ شما میآید؟
دانستنِ شیمیِ پشتِ اتو کمک میکند تنظیمِ دمای اتو را جدی بگیرید؛ اگر دما بسیار پایین باشد مولکولها بهاندازهی کافی سست نمیشوند و چروک نمیرود، و اگر بسیار بالا باشد الیاف آسیب میبینند. برای پارچههای پنبهای استفاده از بخار یا مرطوب کردنِ پارچه قبل از اتو منطقِ شیمیایی دارد، نه فقط یک توصیهی سنتی.
اگر لباسِ شما از جنسِ دائم-پرس (ترکیبِ پلیاستر-پنبه) است و بازهم چروک دارد، احتمالاً دما یا روشِ شستشو مناسب نبوده است. همچنین برای اتوی آستینها و یقه که قوس دارند، ابزارهایی مثلِ تایلرز هَم یا تختِ اتوی مجهز به پرسِ آستین طراحی شدهاند و استفاده از آنها کیفیتِ نهاییِ لباس را بالا میبرد.
بیشتر بخوانید: شستشوی لباس: روشها، مراحل و اصول نگهداری پارچه، پیراهن رسمی مردانه: تاریخچه، اجزا، جنس و قواعد پوشش
منابع
منبع و مجوز: این نوشته ترجمهی فارسیِ مقالهی «Ironing» از ویکیپدیای انگلیسی (نسخهی ترجمهشده) است که نویسندگانِ ویکیپدیا آن را تحت مجوزِ Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 منتشر کردهاند. متنِ این نوشته، شاملِ ترجمه و بخشِ «تحلیل رزمد»، تحت همین مجوز منتشر میشود و با ذکرِ منبع قابلِ بازنشر است.
تغییرات نسبت به اصل: ترجمه به فارسی؛ حذفِ پانویسها، شمارهی ارجاعها، جعبههای اطلاعات و بخشهای پایانی (مانندِ «جستارهای وابسته»، «منابع» و «پیوند به بیرون»)؛ و افزودنِ بخشِ «تحلیل رزمد».
تصاویر: فقط تصاویرِ دارای مجوزِ آزاد از ویکیمدیا کامنز و Openverse؛ نامِ پدیدآورنده و مجوزِ هر تصویر زیرِ همان تصویر آمده و مجوزِ هر تصویر فقط شاملِ همان تصویر است.
اگر مطالب ما برایتان مفید است، سایت را در گوگل بهعنوان «منبع ترجیحی» انتخاب کنید.
انتخاب بهعنوان منبع ترجیحی در گوگل

تایید شده توسط دیجیکالا