پاپیون: تاریخچه، انواع و قواعد پوشش

ترجمه رزمد «Bow tie»

پاپیون یا دیکی‌بو /boʊ/ نوعی گردن‌آرا است که از کراوات متمایز می‌شود، چرا که روی جلوی پیراهن آویزان نمی‌شود، بلکه درست زیر یقه گره می‌خورد. پاپیون مدرن با گرهی بسته می‌شود که در بستن بند کفش نیز به کار می‌رود و به همین دلیل گره پاپیونی نامیده می‌شود. پاپیون از یک نوار پارچه تشکیل شده که به شکلی متقارن دور یقه‌ی پیراهن بسته می‌شود، به‌گونه‌ای که دو سر مقابل هم حلقه تشکیل می‌دهند.

به‌طور کلی سه نوع پاپیون وجود دارد: آماده‌بسته، گیره‌ای، و دست‌بند. پاپیون‌های آماده‌بسته کراوات‌هایی هستند که پاپیون مشخصه‌شان روی نواری دوخته شده که دور گردن می‌رود و با گیره محکم می‌شود. برخی پاپیون‌های ‘گیره‌ای’ اصلاً نوار ندارند و مستقیماً به یقه گیره می‌زنند. پاپیون سنتی که از یک تکه پارچه تشکیل شده و پوشنده باید آن را با دست ببندد، با نام‌های ‘دست‌بند’، ‘خودبند’ یا ‘فری‌استایل’ نیز شناخته می‌شود.

پاپیون‌ها ممکن است از هر جنس پارچه‌ای ساخته شوند، اما بیشتر آن‌ها از ابریشم، پلی‌استر، پنبه یا ترکیبی از پارچه‌ها تهیه می‌شوند. برخی پارچه‌ها (مانند پشم یا مخمل) در مقایسه با کراوات‌های چهار‌گره‌ی معمولی، برای پاپیون بسیار کمتر به کار می‌روند.

خاستگاه و تاریخچه

پاپیون در میان مزدوران کرواتی در جنگ سی‌ساله‌ی قرن هفدهم پدید آمد: مزدوران کرواتی برای نگه داشتن یقه‌ی پیراهن‌هایشان، شالی دور گردن می‌بستند. این رسم به‌زودی (با نام کراوات، برگرفته از واژه‌ی فرانسوی برای ‘کروات’) توسط طبقات بالای فرانسه که آن زمان پیشرو مد بود پذیرفته شد و در قرن‌های هجدهم و نوزدهم رواج یافت. اینکه کراوات سپس به پاپیون و کراوات چهارگره تبدیل شد، یا اینکه کراوات ابتدا به پاپیون انجامید که خود به کراوات چهارگره منتهی شد، هنوز روشن نیست.

سنتی‌ترین پاپیون‌ها معمولاً دارای طول ثابت هستند و برای سایز گردن مشخصی ساخته می‌شوند. اندازه‌ها می‌توانند از حدود ۱۴ اینچ (۳۶ سانتی‌متر) تا ۱۹ اینچ (۴۸ سانتی‌متر) متفاوت باشند، همانند یقه‌ی پیراهن مشابه. پاپیون‌های با طول ثابت هنگامی که با رسمی‌ترین پیراهن‌های یقه‌بال پوشیده می‌شوند ترجیح داده می‌شوند تا سگک یا قفل پاپیون تنظیمی نمایان نشود. پاپیون‌های تنظیمی استاندارد هستند وقتی که پاپیون باید با پیراهن یقه‌افتاده‌ی کمتر رسمی پوشیده شود که نوارگردنِ پاپیون را پنهان می‌کند. پاپیون‌های تنظیمی ‘یک‌اندازه برای همه’ اختراع متأخرتری است که به کاهش هزینه‌های تولید کمک می‌کند.

لاوالیر (lavallière) نوعی کراوات شبیه به پاپیون است که در قرن نوزدهم در فرانسه رواج داشت. از نظر مد به پاپیون شبیه است اما گره‌ای بزرگ‌تر و سرهای آویزان دارد.

پوشندگان

برای دلباختگانش، پاپیون نشانه‌ی نوآوری‌ستیزی از نوع دنیای قدیم است، پایبندی کهنه‌ای به دیدگاهی مخالف‌خوانانه. پاپیون به روشنفکری اشاره دارد، چه واقعی چه ساختگی، و گاهی نشانه‌ی مهارت فنی است، شاید به این دلیل که بستن آن بسیار دشوار است. پاپیون را شعبده‌بازان، پزشکان روستایی، وکلا و استادان دانشگاه می‌پوشند و همچنین کسانی که امیدوارند شبیه آنان به نظر برسند. اما شاید بیش از همه، پوشیدن پاپیون راهی است برای نشان دادن بی‌اعتنایی آشکار و تهاجمی به آنچه دیگران فکر می‌کنند.

— وارن سنت‌جان (Warren St John) در نیویورک تایمز، ۲۰۰۵

تصور عموم مردم معمولاً پاپیون‌پوشان را با مشاغل خاصی مانند معماران، وصول‌کنندگان بدهی، وکلا، استادان دانشگاه، معلمان، پیشخدمت‌ها و سیاستمداران مرتبط می‌داند. متخصصان اطفال اغلب پاپیون می‌پوشند، زیرا نوزادان نمی‌توانند آن را همان‌طور که کراوات چهارگره را می‌گیرند، بگیرند. پاپیون به‌آسانی در جاهایی آویزان نمی‌شود که کثیف شود یا بتواند، چه تصادفی چه عمدی، پوشنده را خفه کند. دلقک‌ها گاهی از پاپیون بزرگ‌شده برای اثر طنزآمیز استفاده می‌کنند. نوازندگان کلاسیک به‌طور سنتی با لباس کراوات سفید یا کراوات سیاه اجرا می‌کنند که هر دو طرح، پاپیون هستند. پاپیون همچنین با مراسم عروسی در ارتباط است، عمدتاً به این دلیل که تقریباً در تمام لباس‌های رسمی شبانه‌ی سنتی گنجانده می‌شود.

پاپیون، یا تغییرات جزئی آن، راهی به لباس زنانه نیز پیدا کرده، به‌ویژه در لباس کار. در دهه‌ی ۱۹۸۰ زنان حرفه‌ای، به‌خصوص در حقوق، بانکداری و دنیای شرکت‌ها، کت‌وشلوارهای بسیار محافظه‌کارانه‌ی دوخته‌شده می‌پوشیدند که رشدی نزدیک به ۶ میلیون واحد در فروش داشت. این لباس‌ها اغلب با بلوزهای دکمه‌دار پوشیده می‌شدند، برخی با چین‌هایی در جلو مانند پیراهن کت‌وشلوار رسمی، و با پاپیون‌هایی که کمی پُرتر از پاپیون‌های استاندارد همتایان مردشان بود تزئین می‌شدند، اما معمولاً از همان پارچه‌ها، رنگ‌ها و طرح‌های کراوات مردانه تهیه می‌شدند.

راسل اسمیت (Russell Smith)، ستون‌نویس مد روزنامه‌ی گلوب اند میل (The Globe and Mail) تورنتو، نظرات متفاوتی درباره‌ی پاپیون‌پوشان ثبت کرده است. او مشاهده کرد که پاپیون در میان مردان احیای بالقوه‌ای را تجربه می‌کند، هرچند ‘مردی که به طبقه‌ی اجتماعی اهمیت می‌دهد از ایده‌ی’ پاپیون‌های آماده‌بسته ‘متنفر است’ و ‘چپ‌گرایان … از آنچه می‌پندارند نمادی از محافظه‌کاری سیاسی است متنفرند.’ او استدلال می‌کند که قدیمی‌بودن خود هدف است و پاپیون‌پوشان بیانیه‌ای عمومی از تحقیر خود نسبت به مد در حال تغییر ارائه می‌دهند. چنین افرادی شاید محافظه‌کار اقتصادی نباشند، به گفته‌ی او، اما محافظه‌کار اجتماعی هستند. از دید اسمیت، پاپیون ‘تجسم وقار و ادب’ است، نشانه‌ای از دقت و سخت‌گیری، و ‘نشانه‌ای فوری از بچه‌زرنگی در فیلم‌های هالیوودی’، اما ‘نشانه‌ی مردِ زن‌باز نیست’ و ‘دقیقاً جذاب هم نیست’. او شکل‌گیری این تصویر را به ارتباط پاپیون با سردبیران روزنامه (به‌خاطر دقت‌شان در به‌کارگیری کلمات)، مدیران دبیرستان و معلمان مجرد ادبیات نسبت می‌دهد. بیشتر مردان، به گفته‌ی او، پاپیون را فقط با لباس رسمی می‌پوشند.

انواع

دست‌بند

پاپیون‌های دستی معمولاً با دو شکل عرضه می‌شوند: «بال خفاش» (bat wing) که مانند چوب کریکت دارای لبه‌های موازی است، و «خار مریم» (thistle) که با نام «پروانه» (butterfly) نیز شناخته می‌شود. نمونه‌ای از هر کدام را در ادامه می‌توان دید. انتخاب هر یک از آن‌ها به سلیقه‌ی شخصی بستگی دارد. اشکال دیگری نیز وجود دارند؛ از جمله «نقطه‌ی الماس» (Diamond Point) که در هر دو انتها دارای سر تیز است. این نوع، دوسر است و هر دو انتها شکل‌دار هستند؛ هرچند گاهی پاپیون‌ها به شیوه‌ی تک‌سر بسته می‌شوند، یعنی فقط یک انتها باز می‌شود تا شکل بال خفاش یا خار مریم را بسازد و انتهای دیگر نازک باقی می‌ماند. برای بستن این نوع پاپیون باید دقت کرد تا مطمئن شوید انتهای پهن‌تر در جلوی انتهای نازک‌تر قرار بگیرد.

پاپیون آماده

در تصویر پایین سمت راست، یک مدل از پاپیون آماده نشان داده شده است. پوشیدن پاپیون آماده در مراسم رسمی که آداب پوشش کراوات مشکی یا سفید رعایت می‌شود، معمولاً نوعی بی‌ادبی اجتماعی به شمار می‌رود؛ البته در مناسبت‌هایی مانند جشن فارغ‌التحصیلی دبیرستان‌ها یا رویدادهایی که شرکت‌کنندگان احتمالاً تجربه‌ی چندانی در بستن پاپیون ندارند، ممکن است رایج باشد.

چنان‌که در تصاویر زیر نشان داده شده، نوع دیگری از پاپیون آماده، پاپیون چوبی است که محصولی نسبتاً جدید است و بیشتر در آمریکا و کانادا ساخته می‌شود. مواد دیگری نیز به کار می‌روند؛ برای نمونه، پاپیون‌هایی که از پَرِ طبیعی پرندگان ساخته می‌شوند؛ این نیز محصولی نسبتاً جدید است که بیشتر در آمریکا و اروپا (در لهستان) تولید می‌شود.

پاپیون گیره‌ای

پاپیون گیره‌ای دور گردن بسته نمی‌شود، بلکه مستقیماً به سردامن یقه گیره می‌زند. به این نوع گاهی پاپیون «لیدو گریپ» (Lido Grip) گفته می‌شود که به خاطر نوع فناوری گیره‌ای به کار رفته در آن‌هاست؛ این پاپیون‌ها در دهه‌ی ۱۹۵۰ و دهه‌ی ۱۹۶۰ رایج بودند.

پاپیون قاره‌ای یا ضربدری

پاپیون قاره‌ای (continental tie) که به آن پاپیون ضربدری (crossover tie) نیز گفته می‌شود، نوعی پاپیون است که بخشی از آن زیر یقه‌ی پیراهن پنهان می‌شود.