مارینیه: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

۹ دقیقه مطالعه
مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

سال ۱۸۵۸. یک ملوان فرانسوی روی عرشه‌ی یک ناو جنگی در بندر برست ایستاده است. پیراهن راه‌راه آبی‌وسفیدش — با دقیق‌ترین فاصله‌های ممکن بین نوارها — نه برای زیبایی، بلکه برای دیده‌شدن دوخته شده: اگر به دریا می‌افتاد، این راه‌راه‌ها از فاصله‌ای دور توی آب پیدایش می‌کردند. این لباسِ اضطراری بعدها اسمش می‌شود «ماریینیر» — و دویست سال طول می‌کشد تا از عرشه به رانوی برند‌های بزرگ برسد و همان‌جا بماند.

مارینیه (Marinière یا به‌گستردگی Marine Style) نه یک ترند گذراست، نه یک لحظه‌ی تاریخی. این سبک چیزی شبیه به یک زبان است — زبانی که دریا به مد آموخت. برای فهمیدن این‌که چرا هیچ‌وقت از مد نمی‌افتد، باید از همان عرشه‌ی برست شروع کنیم.

از فرمان دریایی تا پارچه‌ی مد

داستان مارینیه با یک قانون رسمی آغاز می‌شود. در سال ۱۸۵۸، نیروی دریایی فرانسه یک مقرره‌ی پوشش صادر کرد که پیراهن راه‌راه را به بخشی از یونیفورم ملوانان تبدیل کرد. این پیراهن باید دقیقاً ۲۱ نوار داشت — برابر با تعداد پیروزی‌های ناپلئون — که هر نوار آبی ۲۰ میلی‌متر و هر نوار سفید ۱۰ میلی‌متر عرض داشت. این نسبت دقیق از همان ابتدا تعریف شده بود و هیچ‌چیز اتفاقی نبود.

اما چه شد که این پیراهن از بندر خارج شد و وارد جامعه شد؟ جواب یک نام است: کوکو شانل. در دهه‌ی ۱۹۲۰، شانل که تحت تأثیر سفرهایش به سواحل نرماندی بود، پیراهن ملوانان را با دامن‌های گشاد ترکیب کرد و به زنان بورژوا پوشاند. این اتفاق در ظاهر ساده بود، اما پیام‌اش انقلابی: زنانه‌کردن لباس مردانه‌ی کارگری، نشانه‌ی آزادی‌ای بود که شانل دنبالش می‌گشت. راه‌راه دریایی دیگر فقط نشانه‌ی خطر در آب‌ها نبود — نشانه‌ی یک نوع آزادی فکری هم شده بود.

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

رنگ‌ها و المان‌هایی که یک زبان ساختند

وقتی درباره‌ی مارینیه صحبت می‌کنیم، از یک کدِ بصری حرف می‌زنیم که اجزایش در طول دو قرن شکل گرفته‌اند. این المان‌ها نه دلبخواهی انتخاب شده‌اند، بلکه هر کدام ریشه‌ی کاربردی دارند:

این رنگ‌ها و اشکال یک سیستم معنایی ساخته‌اند. وقتی کسی یک پالتوی سرمه‌ای با دکمه‌های برنجی می‌پوشد، حتی اگر هرگز دریا ندیده باشد، پیامی از جنس «کلاسیک، باثبات، محکم» مخابره می‌کند. این قدرت واقعی یک سبک دیرپاست.

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

سینما و موسیقی: وقتی دریا آیکون ساخت

مارینیه بدون سینما هیچ‌وقت این‌قدر در فرهنگ عمومی جا نمی‌افتاد. یکی از مهم‌ترین لحظه‌های تاریخی این سبک، ژان-پل بلمونرو در فیلم «از نفس افتاده» (۱۹۶۰) جان-لوک گدار نیست — بلکه برادلی کوپر در «قرن پرستش» و به‌ویژه استیو مک‌کوئین در دهه‌ی ۶۰ است که پالتوی دریایی را به نماد مردانگی معاصر بدل کرد.

اما مهم‌ترین آیکون سینمایی مارینیه یک فیلم فرانسوی است: «La Dolce Vita» فلینی (۱۹۶۰) با لباس‌هایی که آنیتا اکبرگ در سواحل مدیترانه می‌پوشد، و «Talented Mr. Ripley» (۱۹۹۹) با جود لا که در ایتالیای دهه‌ی پنجاه، پیراهن راه‌راه را با شلوار کتان سفید ترکیب می‌کند و یک تعریف دقیق از مارینیه مدرن ارائه می‌دهد. این فیلم به تنهایی باعث یک موج احیای سبک ملوانی در اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ شد.

در دنیای موسیقی، گروه The Beach Boys در دهه‌ی ۶۰ پالتوهای دریایی و پیراهن‌های راه‌راه را به فرهنگ سورف و تابستان گره زدند. این ترکیب — دریا، آزادی، جوانی — کدگذاری شد توی این لباس‌ها و تا امروز پابرجاست.

«راه‌راه‌های برتون تنها پارچه‌ای هستند که در هر دهه‌ای بازتعریف می‌شوند ولی هیچ‌گاه از دست نمی‌روند — چون نه مُد هستند، بلکه یک استعاره‌اند.» — Suzy Menkes، منتقد مد بین‌الملل

بیشتر بخوانید: کفش استیلتو: روایت پاشنه‌ای که تاریخ را تغییر داد

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

مارینیه در خیابان: از پاریس تا تهران

یکی از نشانه‌های واقعی یک سبک پایدار این است که از فضاهای اشراف‌سالار بیرون بزند و در خیابان‌های عادی زندگی کند. مارینیه این مسیر را طی کرده است. در پاریس، لفت بانک دهه‌ی ۵۰ و ۶۰ — محله‌ای که روشنفکران و هنرمندان در آن جمع بودند — پیراهن ماریینیر را به‌عنوان یونیفورم ضدیونیفورم پذیرفت. ژان‌پل سارتر و سیمون دوبووار در کافه‌های سن‌ژرمن هم با همین پیراهن‌ها دیده می‌شدند.

این اتصال به روشنفکری فرانسوی مارینیه را از یک لباس کارگری به نماد یک نوع هوشمندی بصری تبدیل کرد — ساده، بدون تظاهر، اما کاملاً آگاهانه. این دقیقاً چیزی است که مد خیابانی همیشه دنبالش می‌گردد.

در تهران امروز، ردپای این سبک را می‌توان در پیراهن‌های راه‌راه ساده‌ای دید که مردان در کافه‌های شمال شهر می‌پوشند، یا در ترکیب شلوار کتان سفید با کفش چرمی ساده که یک نوع «کژوال شیک» را می‌سازد. جالب این‌جاست که این لباس‌ها معمولاً بدون آگاهی از ریشه‌ی دریایی‌شان پوشیده می‌شوند — اما زبان بصری‌شان همان را می‌گوید که دویست سال پیش می‌گفتند.

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

فلسفه‌ی ماندگاری: چرا مارینیه هرگز از مد نمی‌افتد؟

این سؤال جدی‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. مد پر است از سبک‌هایی که ده سال محبوب بودند و بعد به آرشیو رفتند. چرا مارینیه نه؟

یک جواب اقتصادی وجود دارد: لباس‌های این سبک پایه‌ترین نوع «سرمایه‌گذاری لباس» محسوب می‌شوند. یک پالتوی پشمی سرمه‌ای یا یک پیراهن برتون کلاسیک در هیچ دوره‌ای نادرست به نظر نمی‌رسد — نه خیلی تأخیر دارد، نه خیلی پیشرو است. این تعادل نادر است.

اما جواب عمیق‌تر فرهنگی است. مارینیه با ایده‌ی «آزادی» پیوند خورده — دریا در اغلب فرهنگ‌ها نماد بی‌کرانگی و گریز از محدودیت است. وقتی این نمادشناسی در پارچه کد می‌شود، لباس دیگر فقط پوشش نیست؛ یک موضع‌گیری فرهنگی است. برندهایی مثل Saint James — که از ۱۸۸۹ در نرماندی فرانسه همان پیراهن اصیل ملوانی را می‌دوزد — یا Armor Lux، هنوز روی همین موج سوارند.

یک دلیل سوم هم هست: این سبک به‌ندرت افراط می‌کند. برخلاف ترندهایی که با پوشیدن آن‌ها «جیغ» می‌زنی، مارینیه همیشه در حد یک صدا خوانده می‌شود — نه زمزمه، نه فریاد. این بازه‌ی دینامیک محدود، دقیقاً چیزی است که آن را برای طیف وسیعی از آدم‌ها قابل استفاده می‌کند.

«ملوانان یاد گرفته بودند فقط آنچه ضروری است را با خود ببرند — و لباس‌هایشان هم همین را می‌گفت. این اقتصاد بصری، قوی‌ترین درس مارینیه به دنیای مد است.» — Valerie Steele، مدیر موزه‌ی مد FIT نیویورک

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

مارینیه مدرن: وقتی لوکزوری دریا را می‌پوشد

در چند سال اخیر، خانه‌های مد بزرگ مارینیه را به زبان خودشان ترجمه کرده‌اند. Miu Miu در کلکسیون‌های اخیرش دامن‌های فیش‌تیل را با پیراهن‌های ملوانی ترکیب کرده و چیزی ساخته که هم به دریا ارجاع می‌دهد هم کاملاً مدرن است. Alaïa با کرست‌های مبتنی بر پارچه‌های دریایی، جنبه‌ی فیزیکال و ساختاری این سبک را بازآفرینی کرده.

اما در سطح خیابانی، پیراهن برتون همچنان ساده‌ترین و مستقیم‌ترین راه ورود به این سبک است. برای آقایان، ترکیب یک پیراهن برتون با شلوار چینو بژ یا کرمی، کفش لوفر چرمی و ساعت با بند چرمی ساده، یک استایل کامل و بدون خطاست که هم برای محیط کار غیررسمی جواب می‌دهد هم برای یک شب بیرون.

برای خانم‌ها، یک پیراهن ماریینیر گشاد با دامن بلند سفید و کفش کتانی سفید ساده، همان روح لازم را می‌سازد. رنگ‌های افزوده می‌توانند قرمز باشند — به شکل یک کیف کوچک یا روسری — چون این رنگ در تاریخ مارینیه جایگاه محکمی دارد.

بیشتر بخوانید: گاث گرل کیست؟ دختری که تاریکی را به هنر تبدیل کرد

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

اشتباهات رایج در پوشیدن مارینیه

سبک مارینیه آسان به نظر می‌رسد، اما چند دام معمول دارد که می‌توان از آن‌ها پرهیز کرد:

کتانی نیتروژن گازولین زیتونی — GAAZOLIN Nitro Metal Gear — رویه چرم طبیعی گوساله، رنگ زیتونی خاکی که با پالت سرمه‌ای و سفید مارینیه ترکیب بی‌نقصی می‌سازد. یک کفش ساخت ایران برای آقایانی که می‌خواهند زیرپایشان به استایل‌شان کمک کند. مشاهده و خرید محصول

بیشتر بخوانید: استایل اورسایز مردانه؛ چرا بزرگ‌پوشیدن برگشت؟

مریجین: وقتی مد دریا را به تن می‌کند

جمع‌بندی: دریا یک معلم بی‌حاشیه است

مارینیه نه یک ترند فصلی است، نه یک لحظه‌ی رانوی که بعد از شش ماه فراموش شود. این سبک یک مکتب است — مکتبی که به لباس یاد می‌دهد کارکرد و زیبایی را همزمان داشته باشد، که از ضرورت شروع کند و به نمادشناسی برسد.

دویست سال پیش، یک ملوان فرانسوی یک پیراهن راه‌راه پوشید تا وقتی به دریا افتاد، نجات‌دهندگانش بتوانند پیدایش کنند. امروز همان پیراهن در ویترین سن‌ژرمن پاریس است، روی رانوی مدیلان است، و در کمد لباس‌های کسانی است که شاید هرگز دریا ندیده باشند اما به نوعی بی‌توضیح به زبان آن حرف می‌زنند.

این است قدرت یک سبک راستین: که حتی وقتی تاریخش را نمی‌دانی، معنایش را حس می‌کنی. و این‌که چرا مارینیه هیچ‌وقت از مد نمی‌افتد — چون دریا هم هیچ‌وقت از یاد نمی‌رود.

منابع

اگر مطالب ما برایتان مفید است، سایت را در گوگل به‌عنوان «منبع ترجیحی» انتخاب کنید.

انتخاب به‌عنوان منبع ترجیحی در گوگل

دیدگاهت را بنویس