جورجو آرمانی: طراح ایتالیایی و بنیان‌گذار خانه‌ی مد آرمانی

ترجمه‌ از رزمد

جورجو آرمانی (ایتالیایی: [ˈdʒordʒo arˈmaːni]؛ ۱۱ ژوئیه ۱۹۳۴ – ۴ سپتامبر ۲۰۲۵) طراح مد ایتالیایی و بنیان‌گذار خانه‌ی مد لوکس آرمانی بود. آرمانی که به‌طور گسترده در زمره‌ی تأثیرگذارترین طراحان مد معاصر شناخته می‌شود، نخست با کار در خانه‌ی مد چروتی ۱۸۸۱ شهرت یافت و سپس در ۱۹۷۵ برند خود را تأسیس کرد. او به‌خاطر سیلوئت‌های مینیمالیستی و ساختارشکنانه‌اش—به‌ویژه کت‌ها و کت‌وشلوارهایش—شناخته شد؛ سیلوئت‌هایی که گفته می‌شود ظرافت مردانه و زنانه را در قالبی معاصر بازتعریف کردند. آرمانی همچنین نقش محوری در شکل‌دادن به سبک مشاهیر، به‌ویژه مد فرش قرمز، ایفا کرد. در اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰، او به‌عنوان موفق‌ترین طراح ایتالیایی شناخته شد و برندش به موسیقی، ورزش و هتل‌های لوکس نیز گسترش یافت.

آرمانی که در وِدینی بوگیال به دنیا آمد، دوران جنگ جهانی دوم را در شرایطی متواضعانه گذراند و ابتدا تحصیل پزشکی را در دانشگاه میلان آغاز کرد، اما آن را رها کرد تا در ارتش ایتالیا خدمت نماید. پس از خدمت نظامی، آرمانی حرفه‌ی خود را در مد به‌عنوان ویترین‌آرا و فروشنده در لا رینچنته (La Rinascente) در میلان آغاز کرد و بعدها برای نینو چروتی (Nino Cerruti) طراحی لباس مردانه انجام داد و همزمان به‌صورت آزاد برای چندین تولیدکننده کار کرد. در ۱۹۷۳، با سرجو گالئوتی (Sergio Galeotti) شراکت کرد تا یک دفتر طراحی افتتاح کنند و در ۱۹۷۵ شرکت جورجو آرمانی اس.پی.آ. (Giorgio Armani S.p.A.) را تأسیس کردند و مجموعه‌های آماده‌به‌پوشش مردانه و زنانه را راه‌اندازی نمودند. آرمانی برند خود را در سطح جهانی گسترش داد و چندین خط محصول از جمله امپوریو آرمانی (Emporio Armani)، آرمانی جونیور (Armani Junior) و اِی‌اکس آرمانی اکسچنج (AX Armani Exchange) را معرفی کرد و در عین حال در حوزه‌ی لوازم آرایشی، عطرها و لوازم خانه نیز حضور یافت. کار او در طراحی لباس برای بیش از ۱۰۰ فیلم، به‌ویژه آمریکن جیگولو (American Gigolo) (۱۹۸۰)، به تثبیت اعتبار بین‌المللی‌اش کمک کرد.

آرمانی فراتر از مد، به هتل‌داری، ورزش و موسیقی نیز وارد شد؛ از جمله هتل آرمانی در دبی، طراحی لباس فرم برای تیم‌های ورزشی المپیک و حرفه‌ای، و تهیه‌ی کمپیلیشن‌های موسیقایی کافه‌ی امپوریو آرمانی (Emporio Armani Caffè). او مدافع اخلاق حرفه‌ای بود، از جمله ممنوع‌کردن مدل‌های کم‌وزن در ۲۰۰۷ و ترویج ابتکارات مد پایدار. آرمانی زندگی شخصی خصوصی‌ای داشت، از جمله یک رابطه‌ی بلندمدت با گالئوتی که تا مرگ وی در ۱۹۸۵ ادامه یافت.

سال‌های اولیه

جورجو آرمانی در ۱۱ ژوئیه‌ی ۱۹۳۴ در پیاچنتسا (Piacenza) متولد شد؛ پدرش اوگو آرمانی (Ugo Armani) حسابدار یک شرکت حمل‌ونقل بود و مادرش ماریا ریموندی (Maria Raimondi) نام داشت. او در کنار برادر بزرگ‌ترش سرجو و خواهر کوچک‌ترش روزانا بزرگ شد. در دوران جنگ جهانی دوم که در فقر می‌زیستند، بر اثر انفجار یک گلوله‌ی توپخانه‌ای منفجرنشده که با آن بازی می‌کرد دچار سوختگی شدیدی شد؛ همان انفجار یکی از دوستان نزدیکش را نیز کشت.

در دوران دبیرستان در لیچئو شیانتیفیکو لئوناردو داوینچی (Liceo Scientifico Leonardo da Vinci) در میلان، جورجو آرمانی آرزو داشت شغلش در ارتش باشد، به‌ویژه پس از خواندن رمان دژ (The Citadel) اثر اِی. جی. کرونین (A. J. Cronin). او در دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه میلان ثبت‌نام کرد. در ۱۹۵۳، پس از سه سال تحصیل، دانشگاه را رها کرد و به ارتش پیوست. به دلیل پیشینه‌ی تحصیلی‌اش در پزشکی، به بیمارستان نظامی وِرونا (Verona) منتسب شد و در آنجا نمایش‌هایی را در آرنا تماشا کرد. او سرانجام تصمیم گرفت مسیر شغلی دیگری را دنبال کند.

حرفه‌ی طراحی

۱۹۵۷–۱۹۷۴: آغاز حرفه

در ۱۹۵۷، پس از دو سال خدمت نظامی، آرمانی به‌عنوان ویترین‌آرا و فروشنده در لا رینچنته (La Rinascente)، یک فروشگاه بزرگ در میلان، مشغول به کار شد. همچنین در ۱۹۵۷، در همان فروشگاه، مسئولیت معرفی نخستین پوشاک شرکت فنلاندی نوآور ماریمکو (Marimekko)—که در زمینه‌ی منسوجات، پوشاک و لوازم خانه فعالیت می‌کرد—را بر عهده داشت. او فروشنده‌ی بخش پوشاک مردانه شد و در این سمت، تجربه‌ی ارزشمندی در جنبه‌ی بازاریابی صنعت مد کسب کرد. در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰، آرمانی به شرکت نینو چروتی (Nino Cerruti) رفت و در آنجا طراحی لباس مردانه کرد. مهارت‌هایش مورد تقاضا بود و در طول دهه‌ی بعد، در حالی که برای چروتی کار می‌کرد، آرمانی به‌صورت آزاد نیز فعالیت می‌کرد و طرح‌هایش را به ده تولیدکننده به‌طور همزمان ارائه می‌داد.

در اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰، آرمانی با سرجو گالئوتی (Sergio Galeotti)، یک نقشه‌کش معماری، آشنا شد که آغازگر رابطه‌ای شخصی و حرفه‌ای بود که سال‌های زیادی ادامه یافت. در ۱۹۷۳، گالئوتی او را متقاعد کرد که یک دفتر طراحی در میلان، در کورسو ونتسیا (Corso Venezia) ۳۷، افتتاح کند. این امر به دوره‌ای از همکاری گسترده منجر شد که در آن آرمانی به‌عنوان طراح آزاد برای چندین خانه‌ی مد از جمله آلگری (Allegri)، باگوتا (Bagutta)، هیلتون (Hilton)، سیکونس (Sicons)، جیبو (Gibò)، مونتدورو (Montedoro) و تاندرس (Tendresse) کار کرد. مطبوعات بین‌المللی به سرعت اهمیت آرمانی را پس از نمایش‌های رانوی در سالا بیانکا (Sala Bianca) در کاخ پیتی (Pitti Palace) در فلورانس تأیید کردند. این تجربه به آرمانی اجازه داد سبکش را به شیوه‌های تازه‌ای توسعه دهد.

۱۹۷۵–۱۹۸۳: تأسیس آرمانی

آرمانی احساس کرد آماده است تمام انرژی‌اش را به برند خودش اختصاص دهد؛ در ۲۴ ژوئیه‌ی ۱۹۷۵، او و گالئوتی شرکت جورجو آرمانی اس.پی.آ. (Giorgio Armani S.p.A.) را در میلان تأسیس کردند. در اکتبر ۱۹۷۵، اولین مجموعه‌ی آماده‌به‌پوشش مردانه‌ی خود را برای بهار و تابستان ۱۹۷۶ زیر نام خودش ارائه داد. او برای همان فصل یک خط زنانه نیز تولید کرد. در ۱۹۹۰، آرمانی از نمایشگاه موما (MoMA) با عنوان پیر پائولو پازولینی: چشمان یک شاعر (Pier Paolo Pasolini: The Eyes of a Poet) حمایت کرد که مروری بر آثار سینمایی پازولینی بود. مشارکت آرمانی شامل اهدای نسخه‌ای از فیلم پازولینی اکاتونه (Accattone) (۱۹۶۱) بود که نشان‌دهنده‌ی علاقه‌ی او به ابتکارات فرهنگی فراتر از مد است.

آرمانی رابطه‌ای نوآورانه با صنعت مد برقرار کرد که مشخصه‌ی آن قرارداد ۱۹۷۸ با گروپو فینانتسیاریو تسیله (Gruppo Finanzario Tessile یا GFT) بود؛ قراردادی که تولید پوشاک لوکس آماده‌به‌پوشش را در محیطی تولیدی و زیر نظارت دقیق طراح شرکت ممکن ساخت. در ۱۹۷۹، پس از تأسیس شرکت جورجو آرمانی (Giorgio Armani Corporation)، آرمانی تولید برای بازار آمریکا را آغاز کرد و خط اصلی (Main line) را برای مردان و زنان معرفی نمود. این برند با معرفی چندین خط محصول جدید، از جمله جی. اِی. له کولتسیونی (G. A. Le Collezioni)، لباس زیر و لباس شنا جورجو آرمانی (Giorgio Armani Underwear and Swimwear) و اکسسوری جورجو آرمانی (Giorgio Armani Accessories)، به یکی از نام‌های پیشرو در مد بین‌المللی تبدیل شد.

در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰، شرکت قراردادی مهم با لورئال (L’Oréal) امضا کرد تا عطرها و محصولات آرایشی آرمانی بیوتی (Armani Beauty) را تولید کند و خطوط آرمانی جونیور (Armani Junior)، آرمانی جینز (Armani Jeans) و امپوریو آرمانی (Emporio Armani) را معرفی نمود؛ در پی آن، در سال ۱۹۸۲، خطوط امپوریو اندروِر (Emporio Underwear)، لباس شنا و اکسسوری نیز عرضه شدند. یک فروشگاه جدید برای خط امپوریو در میلان افتتاح شد و اولین بوتیک جورجیو آرمانی نیز به دنبال آن گشایش یافت. با این حال، آرمانی به مصرف‌کننده‌ی نهایی اهمیت می‌داد و این دغدغه سرانجام به توسعه‌ی محصولی جوان‌پسندتر با همان سطح کیفیت سبکی خط لوکسش، اما با قیمتی مقرون‌به‌صرفه‌تر انجامید. آرمانی احساس می‌کرد که باید از روش‌های تبلیغاتی نو و غیرمتعارف بهره بگیرد.

آرمانی معتقد بود که پیوند با صنعت سینما هم از نظر تبلیغاتی و هم از نظر انگیزه‌ی خلاقانه ضروری است. در سال ۱۹۸۰، او در طراحی لباس فیلم آمریکن جیگولو (American Gigolo) شرکت داشت، به‌ویژه برای بازیگر ریچارد گیر (Richard Gere) که نقش شخصیت اصلی جولیان کِی را بازی می‌کرد. انعکاس کار او از طریق سینما به شهرت نام آرمانی کمک کرد؛ در یکی از صحنه‌ها گیر کشویی پر از پیراهن‌های آرمانی را می‌کشد که کاملاً تا شده‌اند و برچسب‌هایشان نمایان است، و در مجموع چهار لباس کاملاً آرمانی در فیلم طراحی شده بود. این ارتباط با صنعت سینما نام و برند او را به مخاطبان بسیار گسترده‌تری معرفی کرد. آرمانی برای بیش از صد فیلم لباس طراحی کرد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها فیلم غیرقابل تعقیب (The Untouchables) در سال ۱۹۸۷ بود.

در ۱۹۸۳، این طراح قرارداد خود را با GFT تغییر داد. آن‌ها تولید هم خط مانی (Mani) برای ایالات متحده و هم خط آماده‌پوش درجه‌یک او را آغاز کردند که به نام بورگونووو ۲۱ (Borgonuovo) — برگرفته از آدرس مقر شرکت — نام‌گذاری مجدد شده بود. در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰، علی‌رغم مرگ گالئوتی (Galeotti) در ۱۹۸۵، آرمانی به گسترش افق‌های تجاری و قراردادهای مجوز ادامه داد. او شرکت آرمانی ژاپن را تأسیس کرد و در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰ و اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰ خطی از عینک، جوراب، مجموعه‌ای هدیه و خطی «پایه» برای مردان و زنان در آمریکا به نام A/X آرمانی اکسچنج (A/X Armani Exchange) معرفی کرد. در ۲۰۰۰، آرمانی شاهد افزایش فعالیت‌های سرمایه‌گذاری در برند خود بود، از جمله فروش سهام و اکتساب ظرفیت‌های تولیدی جدید که هدفشان افزایش کنترل آرمانی بر کیفیت و توزیع محصولاتش بود.

در سال ۱۹۹۱، آرمانی خط اِی‌اکس آرمانی اکسچنج (AX Armani Exchange) را معرفی کرد؛ خطی متمرکز بر پوشاک کژوال و روزمره مانند تی‌شرت، که برای مصرف‌کنندگان جوان‌تر و بازار انبوه آمریکا طراحی شده بود. در سال ۱۹۹۶، دوست دیرینه‌اش، خواننده اریک کلپتون (Eric Clapton)، برای نمایش‌های مد آرمانی ترانه ساخت و از آن پس لباس آرمانی بر تن کرده است. در همان سال، کلپتون دو فروشگاه امپوریو آرمانی در نیویورک افتتاح کرد. در سال ۱۹۹۸، آرمانی میزبان مهمانی حراج گیتار کراس‌رودز (Crossroads) کلپتون بود.

مجله‌ی هنر آکسفورد (Oxford Art Journal) در مقاله‌ی خود با عنوان ‘هرمس در آسیا: اُت کوتور، هنر عالی و بازار’ اشاره کرد که آرمانی از فرهنگ‌های دیگر الهام می‌گرفت و طراحی‌های ژاپنی او را به عنوان نمونه ذکر کرد. آرمانی همچنین با افتتاح اولین فروشگاهش در چین در سال ۱۹۹۸ آماده‌ی ورود به بازار این کشور شد. یک فروشگاه کوچک در پکن با یک فروشگاه شاخص در شانگهای در سال ۲۰۰۴ و برنامه‌ریزی برای ۴۰ فروشگاه تا سال ۲۰۱۱ دنبال شد. در سال ۲۰۰۰، آرمانی اس‌پی‌اِی (Armani SpA) خطوط جدیدی از لوازم آرایشی و دکوراسیون منزل معرفی می‌کرد و خط اکسسوری‌هایش را گسترش می‌داد.

۲۰۰۸–۲۰۲۵: دوره‌ی متأخر فعالیت

در سال ۲۰۰۷، آرمانی نخستین طراحی شد که استفاده از مدل‌هایی با شاخص توده‌ی بدنی (BMI) کمتر از ۱۸ را ممنوع کرد؛ این پس از آن بود که مدل آنا کارولینا رستون (Ana Carolina Reston) بر اثر بی‌اشتهایی عصبی از گرسنگی درگذشت. او در تاریخ ۲۴ ژانویه‌ی ۲۰۰۷، مجموعه‌اش را به صورت زنده بر روی اینترنت پخش کرد که نخستین بار در جهان اُت کوتور بود. نمایش مد بهار/تابستان ۲۰۰۷ آرمانی پریوه (Armani Privé) از طریق ام‌اس‌ان (MSN) و تلفن‌های همراه سینگولار (Cingular) پخش شد. در سال ۲۰۰۸، آرمانی یک لباس گاوبازی با عنوان ‘گویسکو’ (Goyesco) طراحی کرد که گاوباز اسپانیایی کایِتانو ریوِرا اوردونیِس (Cayetano Rivera Ordóñez) در ‘کوریدا گویِسکا’ (Corrida Goyesca) در روندا (Ronda)، اسپانیا، آن را بر تن کرد. آن‌ها همچنین در چندین نمایش مد و رویداد دیگر همکاری داشتند. از سال ۲۰۰۹، آرمانی شبکه‌ی خرده‌فروشی‌ای شامل ۶۰ بوتیک جورجیو آرمانی، ۱۱ کلکسیونی (Collezioni)، ۱۲۲ امپوریو آرمانی، ۹۴ اِی/اکس آرمانی اکسچنج، ۱ جورجیو آرمانی اکسسوری (Giorgio Armani Accessori) و ۱۳ فروشگاه آرمانی جونیور در ۳۷ کشور داشت.

در ۲۰۱۱، آرمانی نخستین طراح لوکسی شد که چالش فرش سبز (Green Carpet Challenge) لیویا جوجیلی فرث (Livia Giuggioli Firth) را برای برجسته‌سازی مد پایدار ساخته‌شده از پلاستیک‌ها و پارچه‌های بازیافتی پذیرفت. طرح‌های او برای این چالش شامل یک پیراهن برای لیویا و یک کت‌وشلوار رسمی برای همسر وقتش، بازیگر کالین فرث (Colin Firth)، بود. در ۲۰۱۵، آرمانی به عنوان هنرمندی بود که بخشی از برنامه‌ی عمومی عکاسی پاریس (Paris Photography Public Programme) بود. این رویداد به نمایش گذاشتن طیف متنوعی از نمایشگاه‌های ویژه کمک کرد. آرمانی به عنوان شریک رسمی، با آکوآ #۶ (ACQUA) خود، آثاری را نمایندگی کرد که بر مضمون آب در عکاسی تمرکز دارند. تا ۲۰۱۷، او گردش مالی سالانه‌ای معادل ۱٫۶ میلیارد دلار و ثروت شخصی معادل ۸٫۱ میلیارد دلار داشت.

در سال ۲۰۱۹، او نخستین مجموعه‌ی جواهرات فاخر خود را در هفته‌ی اُت کوتور پاریس معرفی کرد. مجموعه‌ی ۲۰۲۲ ‘ژوزفین’ (Josephine)، الهام‌گرفته از ژوزفین دو بوآرنه (Joséphine de Beauharnais)، نقش‌های پیزلی را با کالسدونی و الماس‌های خاکستری در هم آمیخت. جواهرات فاخر او از آن پس توسط مشاهیر، از جمله سوفیا لورن (Sophia Loren)، بری لارسن (Brie Larson) و بروک شیلدز (Brooke Shields)، در رویدادهای پرمخاطب پوشیده شده است. آرمانی لباس‌های صحنه‌ی بسیاری برای ستاره‌ی پاپ لیدی گاگا (Lady Gaga) طراحی کرد، از جمله لباس‌هایی که در تور رکوردشکن مانستر بال (Monster Ball Tour) و تور بورن دیس وِی بال (Born This Way Ball Tour) او پوشیده شد. او همچنین برای بسیاری از مراسم‌های جوایز پرمخاطب طراحی کرد، از جمله پنجاه و دومین مراسم گرمی (Grammy Awards) و مراسم جوایز موسیقی ویدیویی ام‌تی‌وی (MTV Video Music Awards) در سال ۲۰۱۰.

سایر فعالیت‌ها

مجموعه هتل آرمانی

در سال ۲۰۰۵، جورجو آرمانی اس‌پی‌آ (Giorgio Armani S.p.A.) یک قرارداد مجوز بلندمدت با شرکت اِمار پراپرتیز پی‌جِی‌اس‌سی (Emaar Properties PJSC) برای توسعه‌ی مجموعه‌ای جهانی از هتل‌ها و ریزورت‌های لوکس تحت نام آرمانی امضا کرد. اِمار مسئولیت ساخت‌وساز، مدیریت و عملیات را بر عهده می‌گرفت، در حالی که آرمانی کنترل خلاقانه بر طراحی داخلی، مبلمان و سبک کلی را حفظ می‌کرد. هتل آرمانی در ۲۷ آوریل ۲۰۱۰ در برج خلیفه افتتاح شد و ۳۹ طبقه‌ی پایینی این آسمان‌خراش فوق‌بلند در دبی، امارات متحده‌ی عربی را دربر می‌گیرد؛ این هتل ۱۶۰ اتاق و سوئیت مهمان و ۱۴۴ واحد مسکونی دارد. آرمانی همچنین طراحی داخلی آرمانی رزیدنسز را، که آن هم در همین آسمان‌خراش قرار دارد، و خط ویژه‌ی محصولات طراحی‌شده از مجموعه‌ی لوازم خانگی آرمانی/کازا (Armani/Casa) را نیز برعهده داشت.

موسیقی

آرمانی موزیکا (Armani Musica) کامپیلیشن‌های امپوریو آرمانی کافه (Emporio Armani Caffè) را عرضه می‌کند؛ این مجموعه از سی‌دی‌های ویژه‌ای است که آرمانی با همکاری دی‌جی و طراح صدا ماتئو چِکارینی (Matteo Ceccarini) گردآوری کرده و ترکیبی از صداهای مفهومی و ریتم‌های زیرزمینی ارائه می‌دهد.

ورزش

آرمانی علاقه‌ی شدیدی به ورزش داشت. او حامی و رئیس تیم بسکتبال اولیمپیا میلانو (Olimpia Milano) بود که شش عنوان سری آ، چهار جام حذفی ایتالیا (Coppa Italia) و چهار سوپرکاپ ایتالیا (Supercoppa Italiana) را به همراه ۲۰۲۱ فینال فور یورولیگ (EuroLeague Final Four) به دست آورد. در فوتبال، او هوادار اینتر میلان بود، هرچند حمایت خود را از آث میلان نیز ابراز کرد و گفت که اولیمپیا میلانو به دلیل یکپارچه‌کردن شهر میلان، تیم مورد علاقه‌اش است.

آرمانی دو بار برای تیم ملی فوتبال انگلستان کت‌وشلوار طراحی کرد. پس از آن، او کت‌وشلوارهایی را که بازیکنان باشگاه لندنی چلسی از اوت ۲۰۰۷ می‌پوشیدند طراحی کرد. او لباس پرچم‌داران ایتالیا را در مراسم افتتاحیه‌ی بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ در تورین طراحی کرد، و همچنین لباس المپیک ایتالیا را برای المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن طراحی نمود. آرمانی همچنین خط EA7 را طراحی و معرفی کرد، برندی که از فوتبالیست اوکراینی آندری شوچنکو (Andriy Shevchenko) الهام گرفته بود؛ کسی که در آن زمان برای آ‌ث میلان (AC Milan) بازی می‌کرد و پیراهن شماره‌ی ۷ را بر تن داشت. در حوزه‌ی ورزش، آرمانی مالک اولیمپیا میلانو (Olimpia Milano) بود و لباس‌هایی برای تیم‌های المپیک و پاراالمپیک ایتالیا و پیاچنتزا کالچو ۱۹۱۹ (Piacenza Calcio) — باشگاه فوتبال زادگاهش — طراحی کرد.

چلسی از آرمانی خواست تا ظاهر جدیدی برای سوئیت مدیران این باشگاه در استمفورد بریج (Stamford Bridge) طراحی کند. از ۲۰۲۱، آرمانی وارد یک قرارداد حمایت مالی چندساله به عنوان تأمین‌کننده‌ی رسمی اسکودریا فراری (Scuderia Ferrari) شد. آرمانی پوشش‌های رسمی و سفری را برای اعضای تیم فراهم می‌کرد و در ازای آن از معرفی برند خود و ارتباط با برتر برند دنیا و محبوب‌ترین تیم موتورسپورت بهره‌مند می‌شد. آخرین همکاری ورزشی طراحی‌محور او با یوونتوس بود.

زندگی شخصی

خانواده

آرمانی فرزندی نداشت. خانواده‌ی نزدیک او شامل برادر بزرگ‌ترش سرجیو که درگذشته بود، خواهر کوچک‌ترش رُزانا و سه خویشاوند جوان‌تر می‌شد: خواهرزاده‌ها سیلوانا و رابِرتا آرمانی، و برادرزاده آندره‌آ کامِرانا (Andrea Camerana). او رُزانا را که روزگاری مدل مد بود و مدت‌هاست به عنوان الهام‌بخشش شناخته می‌شود، با معرفی‌کردنش به صنعت مد سزاوار قدردانی می‌دانست. در زمان مرگ آرمانی، خواهر، خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌اش همگی در امپراتوری تجاری او حضوری فعال داشتند.

روابط

آرمانی مردی بسیار کتوم بود، اما در مصاحبه‌ای با وَنیتی فِر (Vanity Fair) گفت که با مردان و زنان رابطه داشته است. او رابطه‌ی شخصی دیرینه‌ای با شریک تجاری‌اش، معمار، طراح مد و کارآفرین سرجیو گالئوتی (Sergio Galeotti) داشت که در ۱۹۸۵ بر اثر عوارض ایدز درگذشت. آرمانی گالئوتی را عامل توانمندشدنش برای دنبال‌کردن کسب‌وکار می‌دانست. آرمانی در ۲۰۱۵ در باره‌ی گالئوتی گفت: ‘وقتی سفر می‌کنم، عکسش را همراه می‌برم. چیزی باقی می‌ماند. روحش آوا می‌دهد. حتماً. او زنده است. سرجیو را همه جا می‌بینم و مطمئنم که او هم مرا می‌بیند. امیدوارم که هرچه کرده‌ام، او بداند.’ آرمانی ناتوانی‌اش در جلوگیری از مرگ گالئوتی را بزرگ‌ترین شکست زندگی‌اش توصیف کرد. به گفته‌ی خانواده‌ی آرمانی، او بیشتر وقتش را در یختش سپری می‌کرد و عاشق دریانوردی بود.

با اینکه آرمانی درباره‌ی گرایش جنسی‌اش صادق بود، گاه دیدگاه‌های شخصی‌ای درباره‌ی ابراز علنی همجنس‌گرایی بیان می‌کرد. در ۲۰۱۵، در مصاحبه‌ای با ساندی تایمز (The Sunday Times) گفت: ‘یک مرد همجنس‌گرا ۱۰۰٪ یک مرد است. نیازی ندارد مثل یک همجنس‌گرا لباس بپوشد.’

درگذشت

گزارش‌ها حاکی بود که آرمانی در ماه‌های پیش از مرگش وضعیت سلامتی رو به افولی داشت و به‌طور چشمگیری در هفته‌ی مد میلان در ژوئن ۲۰۲۵ غایب بود که اولین باری بود که در نمایش‌های خودش حضور نمی‌یافت. او در ۴ سپتامبر ۲۰۲۵ بر اثر نارسایی کبدی در خانه‌اش در میلان در سن ۹۱ سالگی درگذشت. در زمان مرگش، فوربز (Forbes) ثروت خالص او را ۱۲٫۱ میلیارد دلار تخمین زد. مراسم عمومی وداع با پیکر او در آرمانی/تئاترو (Armani/Teatro) در میلان برگزار شد و حدود ۱۵٬۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند. در ۸ سپتامبر، روز تشییع جنازه‌اش، تمام فروشگاه‌های آرمانی، از جمله در شهر میلان، برای یک بعدازظهر عزا تعطیل شدند. او در مراسم خصوصی در کلیسای خانوادگی‌اش در ریوالتا دی گاتزولا (Rivalta di Gazzola)، استان پیاچنزا به خاک سپرده شد. در ۱۲ سپتامبر، دو وصیت‌نامه‌ی آخر او منتشر شد که در آن‌ها دستوراتی از جمله الزام وارثان به فروش ۱۵٪ سهام اقلیت اولیه در کسب‌وکارهایش با اولویت دادن به اِل‌وی‌ام‌اچ (LVMH)، اسیلورلوکسوتیکا (EssilorLuxottica) یا لورآل (L’Oreal) گنجانده شده بود.

میراث

در طول دوران حرفه‌ای‌اش، مسیر آرمانی با تأثیرش بر صنعت مد، به‌ویژه بازآفرینی پوشش کت‌وشلوار برای زنان، تعریف می‌شد. پس از مرگش، بی‌بی‌سی (BBC) اعلام کرد که آرمانی ‘مد را متحول کرد’ و هیچ طراح مدی از زمان کوکو شانل (Coco Chanel) چنین ‘تغییر ماندگاری در نحوه‌ی پوشش مردم’ به وجود نیاورده است. لوموند (Le Monde) آرمانی را ‘یکی از آخرین سازندگان بزرگ مد مدرن’ نامید.

آرمانی به خاطر سست‌کردن قیدهای سبک‌های خشک‌تر کت‌وشلوار شهرت داشت؛ او به مردانی که کت‌وشلوار می‌پوشیدند احساس ظرافت می‌بخشید و در عین حال زنان را در محیط‌های رسمی مانند محیط کار توانمند می‌ساخت. روزنامه‌ی نیویورک تایمز (New York Times) آرمانی را ‘استاد کت‌وشلوار قدرت در مد’ لقب داد و در همان حال به تأثیر او بر مد مشاهیر و ‘پوشش فرش قرمز’ اشاره کرد. آرمانی در سطح بین‌المللی نفوذی گسترده داشت؛ زیرا تخصص او بسیار فراتر از لباس و لوازم جانبی اُت‌کوتور (haute couture) بود. بلکه کار آرمانی اغلب به جای آنکه صرفاً مد تلقی شود، هنر به شمار می‌آمد؛ برای نمونه، موزه‌ی گوگنهایم (Guggenheim Museum) در نیویورک نمایشگاهی از آثار آرمانی برگزار کرد – که نخستین بار برای یک طراح زنده بود – با میانگین بازدید ۲۹٬۰۰۰ نفر در هفته. لری شاینر (Larry Shiner) و یولیا کریسکووتس (Yulia Kriskovets) در مجله‌ی زیبایی‌شناسی و نقد هنری (The Journal of Aesthetics and Art Criticism) به این موضوع اشاره کردند.

در ۲۰۰۱، آرمانی از سوی ووگ (Vogue) به عنوان ‘موفق‌ترین طراح تبارِ ایتالیایی’ ستوده شد. در همان سال، تایم (Time) به بررسی کارنامه‌ی آرمانی پرداخت و نوشت که او ‘برای همیشه شیوه‌ی تفکر مردم درباره‌ی لباس را دگرگون کرد’، دستاوردی که اغلب طراحان مد به ندرت به آن می‌رسند. آرمانی همچنین نخستین طراحی بود که مدل‌های کم‌وزن را از باند مانکن‌ها حذف کرد، پس از آنکه آنا کارولینا رستون (Ana Carolina Reston) – که برای شرکت او مدلینگ کرده بود – در ۲۰۰۶ بر اثر بی‌اشتهایی عصبی درگذشت.

مرگ او واکنش گسترده‌ای در میان چهره‌های سیاسی و فرهنگی جهان برانگیخت. جورجا ملونی (Giorgia Meloni)، نخست‌وزیر ایتالیا، گفت که آرمانی ‘نمادی از بهترین‌های ایتالیا’ بود. تاجر فرانسوی برنار آرنو (Bernard Arnault) آرمانی را به خاطر خلق ‘سبکی منحصربه‌فرد’ در مد و ارتقای ‘ظرافت ایتالیایی به مقیاس جهانی’ ستود. به پاس خدمات و تأثیر او بر صنعت مد، نشان افسر لژیون دونور (Legion of Honour) در ۲۰۰۸ و نشان شوالیه‌ی صلیب بزرگ نظام شایستگی جمهوری ایتالیا (Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic) در ۲۰۲۱ به او اعطا شد.

نشان‌ها و جوایز

• ۱۹۷۹: جایزه‌ی نیمان مارکوس (Neiman Marcus Award) برای خدمات برجسته در حوزه‌ی مد
• ۱۹۸۳: تقدیر شورای طراحان مد آمریکا (Council of Fashion Designers of America – CFDA) به عنوان بهترین طراح بین‌المللی
• ۱۹۸۷: جایزه‌ی دستاورد مادام‌العمر در بخش لباس مردانه از سوی CFDA
• ۲۰۰۸ فرانسه: افسر لژیون دونور (Legion of Honour)
• ۲۰۱۴: جایزه‌ی کارنامه‌ی کمپاسو د اورو (Compasso d’Oro)
• ۲۰۱۹: جایزه‌ی دستاورد برجسته در جوایز مد (The Fashion Awards)
• ۲۰۲۱: ایتالیا: نشان صلیب بزرگ افتخار نظام شایستگی جمهوری ایتالیا